Antartica, Zuidpool Gemiddelde temperatuur: -40C
op de pakijs geworden oceaan, kan slechts de Keizers Pinguin overleven.
De winter die zich aankondigt zal negen maanden duren.
(Emilie Simon) 'All is white'
Alles is wit
Ik dacht dat het sneeuwde in de nacht
Alles is koud Zo koud buiten
Ik luister naar de wind Helemaal alleen
Ik weet dat de storm komt
Ik wil in het paradijs wonen
Ik wil in het zuiden wonen
Ik wil in het paradijs wonen
Aan de zuidkant van de aarde, vannacht
alles is wit Ik weet dat het gesneeuwd heeft, vannacht
Alles is koud Zo koud buiten
Ik probeer kalm te blijven Het is een eenzame reis
Luister naar mijn ogen Luister naar mijn lippen
Ik wil in het paradijs wonen
Ik wil in het zuiden wonen
Ik wil in het paradijs wonen
Aan de zuidkant van de aarde, vannacht
Er was eens een tuin
Een vruchtbare wereld waar het leven gegeven was
Lang geleden - voor de winter
Maar op een dag werd alles weggevaagd
planten, dieren
Zij die konden vliegen
deden dat, maar onze voorouders besloten te blijven.
Ten koste van alles
Ze moesten de vrieskou doorstaan Die alles weg had genomen.
De tijd ging voorbij
De aarde was al 100 keer van gezicht veranderd
Maar wij zijn nog hier
Wij houden vol, wachters van het licht.
Dit is ons verhaal.
Waar zijn de anderen?
Ik voel me duizelig als ik de oceaan verlaat.
Hier zijn wij, met onze twee voeten in de sneeuw,
in dit land te groot voor ons.
Zijn we er allemaal?
Iedereen hier?
Een dag gaat voorbij, en nog een...
en op de derde dag...
We gathered all here today,
van de sterksten tot de zwaksten, iedereen
wachtend op het signaal
Het signaal...
...komt uiteindelijk.
Op deze fantastische dag, op eenderde van het jaar,
als de maan en de zon elkaar ontmoetten op het midden van de dag,
wij, zwemmers, staan op en beginnen te lopen.
Ons soort is voor altijd verdeeld tussen..
de oceaan die ons voedt..
en de andere kant
voorbij de grote vlakte de met ijs bedekte oceaan,
...een ontmoeting.
We hebben een ontmoeting met de liefde.
Nu staan we op
we lopen, als nomaden,
we lopen één dag, twee dagen
tien dagen, twintig dagen.
En het zelfde aantal nachten, het zelfde aantal koude nachten.
Nu komt de tijd voor de eerste wandeling,
een wandeling van een lange caravaan.
Boven ons licht de hemel op
De zon en de sterren tekenen eeuwige kaarten
Onder onze voeten, zoemt het hart van de aarde
Zoemen haar mooie magnetische velden
Elk jaar, neemt onze trek een nieuwe wending
De ijsbergen zijn als enorme landlopers
Zij slapen als de winter valt!
Soms moeten wij lange omwegen maken..
om de slapende titanen heen.
Maar zelfs de oudsten van ons
kunnen zich niet herinneren ooit verdwaald te zijn
Ondanks de koude die de vlakte overspoelt
ondanks de muren van dromerige bergen.
caravaans vanuit alle hoeken van de horizon
komen samen - bijna op dezelfde dag
op dezelfde tijd, dezelfde plaats.
Als door magie.
10 dagen gaan voorbij en duizenden stappen
en nog een 10 en duizenden stappen
...en op een ochtend
komt ons volk aan het eind van hun reis.
Hier zijn de stenen deuren die getuige waren van onze geboorte
Sinds het begin der tijden
Het is hier, op de 'Oamock' dat we elkaar ontmoeten
elk jaar, om leven te schenken.
Het is nergens veiliger
Beschermd door de granieten muren
en het ijs onder onze voeten
zal niet eerder smelten dan de zomer.
Geen orde meer, niet meer lopen. wij zwerven vrij door de menigte
...op zoek naar een partner.
Liefdesliedjes overspoelen de 'Oamock'
We trouwen een heel jaar
met één partner.
Het is elk jaar hetzelfde. Zodra we aangekomen zijn...
...wordt er gemept.
Meer vrouwtjes dan mannetjes!
Vrouwtjes vechten woest om ons.
Een nieuw stel? Zij komen tussenbeide.
Een getrouwde man is een verloren man...
Dus, ze springen ertussen, werken zich naar binnen.
Andere stelletjes wachten.
Diegene die, net als ons
elkaar al gevonden hebben...
...zonderen zich af in de intimiteit van liederen en parades.
Onze huwelijksdans opent het bal van de grote winter
(Emilie Simon) 'The Frozen World'
Doe je de deur
naar jou ijswereld niet voor me open
Naar jou witte woestijn
Ik wil staren
over deze sneeuwvelden
Tot we weer één zijn
Wij behoren aan
de bevroren wereld
als het ijs
begint te dooien
smelt in de zee
zal je zien
hoe mooi we kunnen zijn
zal je zien
hoe mooi wij
kunnen zijn
Alles is koud
Aan de rand van de planeet
In onze witte woestijn
De zon kuste het ijs
het glinstert voor mij
En wij zijn weer één
Wij behoren aan de bevroren wereld
als het ijs
begint te dooien
smelt in de zee
zal je zien
hoe mooi wij
kunnen zijn
We gaan de dans aan van de langste winter
We zullen 9 maanden lang elkaar vinden en kwijt raken
Als ons ballet harmonieus is, kunnen we overleven
Helaas voor diegene die niet kunnen volgen
zij die verloren zijn,
zij die te laat zijn, of te zwak.
Bij de genade van de woestijn, ver van de het granietmuren van Oamock
Zonder de sterkte van de groep, is de eenzame veroordeeld.
Zij de die tocht vergaten verdwijnen langzaam.
Hier, regeert het wit - wat sterft
...wordt uitgewist.
Nu al komt de eerste wintertraan.
Zachte tranen, als souveniers van de zee
De liefde werd verklaard,
Liefde werd bedreven,
en allen rondom ons bleven stil.
In de warmte van onze lichamen begint de belofte van het leven.
Een maan gaat voorbij, en wij wachten.
en nog een maan, en wij wachten.
Bij de derde maan, is de tijd gekomen.
met onze veren moeten wij het leven bedekken, op het moment dat het verschijnt.
...verbergen.
De kou is overal
De trilling van dit hartje, verborgen in zijn schulp
is zo kwetsbaar in dit reusachtige ijsland.
Hier heb je leven nodig om leven te maken.
Vanaf nu is slechts een ding belangrijk
houd hem in leven.
Ik ben op.
Ik moet terug naar de zee, Eten...
om mijn lichaam wakker te houden.
Maar eerst moet ik het ei aan zijn vader geven.
Het leven in het ei, kan de vorst niet weerstaan
Niet meer dan een paar seconden.
Sommige stelletjes als deze - waarschijnlijk nog jong -
zijn te nerveus
De vrieskou bijt en breekt
de schat van de gehaasten,
de klunzige, de onhandigen.
Hun dans is voorbij,
hun jaar verloren.
Nu zonder doel, gaan zij,
richting de oceaan.
100 keer, herhalen we geduldig de dans...
...voordat we het ei overgeven.
Opnieuw en opnieuw, herhalen wij de (litany)
van onze liederen, van onze charme.
Opnieuw en opnieuw, herhalen wij (litany)
van onze liederen, van onze charme.
In het evenwicht van onze dans
ligt de perfecte beweging
Deze klein stap, deze kleine stap.
Ik ga,
Ik naar de oceaan.
Ik blijf hier met ons ei, en zal het bedekken.
De warmte van mijn buik zal het beschermen tot jij terugkeert.
Ga terug naar de oceaan met zijn feestmaal.
Maar zorg dat je op tijd terug bent,
om onze -binnenkort te verwachten- baby te voeden.
we wachten op jou.
Het is tijd voor de tweede wandeling, de tocht bij dageraad.
Voor het eerst scheiden de dansers.
Ik heb honger.
Ons voedsel is daar, achter de woestijn.
Maar slechts hier, op het stevige ijs van Oamock...
kan onze baby geboren worden.
Wij gaan naar de zee, zij blijven hier.
Zij lopen, wij wachten.
Twee maanden...
van ellende, en strijd proberen we...
...het leven in stand te houden.
De laatste dagen, verdonkert de hemel.
De zon, de bergen, de omstandigheden veranderen.
Het is alsof de winter zijn eerste slag voorbereid.
Wij lijken circusartiesten met dit ei op onze voeten.
Wij zijn nu één lichaam
als een rots in de branding
blijven we staan.
Dezelfde winter - we lopen en lopen.
Wrede ironie, op de rug van de oceaan.
zoeken we naar de ingang.
Hier, onder het ijs, zwemt vis
Hier, op het ijs, stormt het.
De hongerige wandelaars lijden
De geur van water...
we kunnen het water ruiken.
De opening is niet meer ver.
We zijn er..
De oceaan, eindelijk!
Lieffelijk water,
overal toont het licht de weg door de kloof
Daar, achter het blauw, de toegang tot de diepte
...de tafel is gedekt.
'Song of the sea'
See
how I fly
In the sea
Like in the sky
You set me free
Soms laat de wind verse sneeuw voor ons achter
...het stopt onze dorst.
3 maanden zonder voedsel!
We verslaan de winter en bereiken de grenzen van het leven
Sommigen gaan over die grens, ze vallen langzaam in slaap.
Het wit verspreid zich beetje bij beetje over hun lichaam....
om voor eeuwig te verdwijnen.
's Nachts
...kruipen wij onder de koude regels van de storm
Het heeft geen naam.
Zonder te falen weerstaan wij de moeder der stormen
samengesmolten, één lichaam, zoals het schild
...van schildpadden.
De dochters van de nacht dragen hun beste sluiers.
Ze rennen
...onder de sterren, dansen ze het lied van de wind.
Wees moedige, slaven, deze dans gaat door
totaan de hemel, zoekend naar de zon die ons vergat.
wat heerlijk...
is het zee!
We genieten van de oceaan zolang als het kan.
Maar op de Oamock, zal het leven ons snel nodig hebben.
Met één beet, neemt het monster twee levens
...het leven van de moeder in de val, en dat van haar baby
die nooit gevoed zal worden.
We zijn verlamd van de verschrikking.
Overal om ons heen draagt de nacht de geur van vrieskou.
We herinneren ons het geluid van het ijs,
zo anders dan het lied van de oceaan.
Het is tijd om terug te gaan
tijd voor de 3e wandeling, de tocht van de maan.
In de eindeloze nacht, vinden we onze weg naar ons koude land.
We nemen veel voedsel mee, om onze babies te voeden.
Ons volk wacht op ons.
We moeten ons haasten.
Onze nacht lijkt eeuwig
...een lange nacht, van 100 dagen,
gevuld met kou en strijd
Maar... vanochtend... is er iets wat schittert...
... in de lucht.
Het licht is terug.
We hebben de winter overwonnen.
Leven...
zo klein, zo mooi, onwerkelijk in deze koude.
Wij bereikten de top van onze kwelling,
maar, vanaf nu, geeft elke dag een sterkere zon,
die onze jongen zal bevrijden uit hun schaal.
Waar zijn ze?
Maar, waar zijn ze?
Hoe lang lopen we al deze rondjes?
De eerste gloed van de dageraad heeft de winter gewekt.
Het maakt woedend.
De kou is zo sterk dat uiteindelijk...
...de wind bevriest.
Zijn greep wordt sterker
...het klemt ons af.
Dus draaien we ons, om niet blootgesteld te worden aan de kou,
...met onze rug naar de kou.
Er is nog warmte, verborgen onder onze hoofden
Aan onze voeten verschijnen babys, steeds meer.
Waar zijn ze?
Zodra zij uitkomen, zijn de babys hongerig.
De moeders moeten terug komen!
In deze kou, verdwijnt hun energie snel.
Ik ben uitgeput, 4 maanden zonder voedsel.
Ik ben leeg.
Nauwelijks genoeg energie om 20 dagen te lopen.
20 dagen... een eeuwigheid... die ons scheidt van de oceaan.
Vanavond, als zijn moeder niet is teruggekomen,
...moet ik gaan, en mijn kind achterlaten.
Maar voordat we opgeven, is er nog een kans.
Een verborgen deel, een paar kruimels...
...bewaard, diep in mijn lichaam
...ondanks deze maanden van verhongering.
Een paar uur langer leven, ik had het bewaard
...voor jou, in afwachting van dit moment.
Wie zal winnen? Leven of winter?
Voor iemand is het al telaat.
We lopen, en van binnen, roept het leven:
Schiet op! Schiet op!
Hij, Zij, is geboren, heeft je nodig, Hij, zij houdt het niet lang meer uit.
Bang zonder reden, heel wat verspilde tijd.
Wij verhogen onze snelheid.
De wind draagt vleugen van familiare geuren.
De kolonie is niet ver meer, Sneller!
De Oamock, eindelijk!
Wie zal ik vinden?
Is mijn baby dood? Is hij of zij nog in leven?
Waar in deze menigte ben je?
Waar ben je?
Deze stem... Dit lied komt op me af...
Deze baby roept, is het mijn baby?
Kom op, Zing!
Je hebt vol gehouden!
Je was op tijd terug!
Je bent hier nog steeds.
En jij, ik ontmoet nu, mijn prachtige zoon van de winter,
...mijn kleine baby.
Herinner je de dans, onze lied in de tijden van liefde?
Ze zijn er weer...
...hernieuwd, om je terugkeer te vieren.
Ik neem ons kind, en jij moet snel gaan.
Een kort moment, een waardevol moment.
In één stap, zijn we van elkaar gescheiden,
...snel zijn we 1000 winters van elkaar verwijderd, laten we er het beste van maken!
Een ander moment.
Kleine, luister goed naar mijn stem
...dankzij mijn stem zal je me ooit herkennen.
Ik hoop dat dat lukt, ik beloof terug te komen.
Nu is het mijn beurt om te gaan.
Mijn krachten verlaten mij, Ik moet het...
...gevaarlijkste deel van de tocht doen:
de tocht van de uitgehongerden.
De ultieme tocht,
de tocht die velen niet overleven.
Hier komt het uiteindelijk - vernieuwing.
Langzaam, wordt het lichter op Oamock.
Dag voor dag worden, net als de zon, onze jongen sterker.
Maar de zomer is nog ver weg.
Onze jongen mogen nog op geen enkele manier naar buiten.
Ze zijn nog te zwak, Ze hebben...
onze warmte nodig.
Om ons heen,
sluimert de vorst.
10 dagen gaan voorbij en nog eens 10.
En op een mooie morgen...
Ik loop voor het eerst, helemaal alleen!
Oh, het voelt als netels.
onder mijn voeten!
Ik heb 't koud! Het is grappig, 't kietelt!
Nu, mijn eerste wandeling, de tocht van het vrije kuiken!
De kou stuurt ze terug onder onze veren.
Maar ze maken...
...sprongen voorwaarts. Een bladzijde in hun leven is omgedraaid.
We hebben de sneeuw nog niet zo zien golven.
Volwassenen drukken zich tegen elkaar, ze zijn bezorgd.
Deze wind is geen drager van goed nieuws
De stervende winter geeft een trap na...
...met deze laatste sneeuwstorm.
Voor ons heeft de kou z'n arrogantie verloren,
...maar voor onze jongen is het anders. Zij moeten sterk zijn.
De tijd van hun initiatie is gekomen.
Het is het gevreesde moment van hun eerste strijd.
Kan je mijn storm niet horen komen. Stenen vallen op je.
Voel je het schudden van de aarde niet? Donkere zwarte wolken pakken samen.
En ik hoop dat je tevreden bent.
Ik hoop dat je tevreden bent.
Om de wind te zien...
die over mij blaast.
Kan je de lucht niet horen roepen
Dichtbij, je achtervolgen.
Diepe, donkere angst bouwt zich op. Het is te sterk voor jou.
En ik hoop dat je tevreden bent.
Ik hoop dat je tevreden bent.
Ik hoop dat je tevreden bent...
om de wind te zien.
Ze blaast...
over mij heen
Kan je mijn storm niet horen komen.
Stenen vallen
Grote donkere wolken
pakken samen
De wind gaat weg, in zijn spoor, zoeken moeders naar hun kind.
Bevende verloren kuikens.
En een oogst van verloren levens, uitgewist door de kou.
Al deze inspanningen door een windvlaag teniet gedaan.
Voor sommigen is het ondraagelijk.
Zij hebben een kind nodig, ten koste van alles.
Het leven moet doorgroeien op hun voeten.
Dus begaan zij de meest onvoorstelbare daad.
In een moment van waanzin, stelen ze...
...iemand anders kind.
Dat is voorbij! Ik dacht dat ze me zouden pletten!
Je hebt me gered!
Het voelt goed om dicht bij jou te zijn.
Gefeliciteerd, kortbeen! Een maand geleden...
...kropen we uit het ei, en nu rennen we.
Niet slecht he?
We hebben zelfs onze moeders niet meer nodig om warm te blijven.
Soms zouden we toch nog wel eens...
onder het warme verenkleed willen kruipen.
Er zijn er altijd één of twee die proberen.
Ze doen alsof ze het koud hebben, maar ook voor hen geldt:
Sta op je voeten op het ijs, en loop!
Als de tijd voorbij is, is de tijd voorbij!
Nu zijn we on-af-han-ke-lijk!
als we het koud hebben, is er het kinderdagverblijf.
Niet slecht, we staan bijeen en houden ons zo warm.
Net als onze vaders, maken we een schild.
Maar het is moeilijk op je plaats te blijven staan.
Ik moet je alleen laten, maar ik ben snel weer terug.
Ik moet gaan vissen om je te voeden.
Jij blijft hier, je vader zal snel hier zijn.
Je herkent m aan zijn roep.
Hij herkent die van jou.
Ik hou er niet van om alleen te blijven.
Wacht! Ik ben een beetje bang.
Pas op!
De langvleugels komen! Schiet op, naar het dagverblijf!
Oh! Daar staan er nog een paar alleen!
Voor die is het over. Zij zal de zee nooit zien.
Daar komen ze! De vaders zijn terug!
Is mijn vader er ook bij?
Ja, hij is het, ik weet het! Ja, jij bent het, ik weet het!
Volwassenen komen en gaan.
Ze hebben twee kanten:
De witte, met volle magen, die terug komen.
En de zwarte, met lege magen, die weg gaan.
En wij, van voor of achter, wij zijn grijs...
en hebben altijd honger!
Soms zijn er dagen waar we nooit van konden dromen.
Vier weken nu, hebben we ons kind gevoed...
...gescheiden van elkaar, never meeting up.
En nu zijn we hier, tesamen, door het fijnste toeval.
Ons kind is sterk, ons kind is schattig.
Vlak voor de laatste tocht,
beloof me volgende seizoen weer samen te komen...
...om opnieuw te dansen, en nog een winter...
...samen verder te gaan.
Sinds een paar dagen, schijnt de zon constant...
...en er is geen nacht meer. Het ijsveld kreunt,
...het lijkt te willen vertrekken.
Het is tijd om te gaan.
De oceaan roept me, het zal jou ook snel roepen.
Op het leven, zoon van de winter, op het leven!
Daar begint onze laatste tocht.
De tocht van de scheiding, die van de terugkeer...
...naar de zee. We verlaten nu Oamock.
De tijd van paartjes is voorbij, de dans is ten einde.
De dansers gaan elk hun eigen weg.
Wij keren terug...
naar het water voor de mooiste manen van dit jaar.
Drie maanden van de oceaan, Drie maanden van zomer,
...van zwemmen en plezier!
De afgelopen dagen, voelen we ons vreemd.
We willen niet eens eten, misschien...
...worden we volwassen?
Tijd om de roep te beantwoorden.
Net als onze ouders uit de zee kwamen,
...is het onze beurt om naar de zee te gaan.
We verlaten Oamock om ons bij ons volk te voegen...
...in de zachte diepte.
Kleine ijslopers, de tijd is gekomen...
...voor de verandering, we werden...
...kinderen van de oceaan, tussen de kinderen van de oceaan.
En op een dag, deze bekende dag op 1/3 van het jaar
...als de zon en de maan elkaar ontmoetten in de hemel,
...springen we uit de zee
...en worden weer wandelaars.
Trouw aan de belofte van onze voorvaderen,
...komen we hier terug voor de dans van het leven,
en tijdens de lange winter, begint opnieuw...
...de tocht van de Keizer.
Vertaald door UBER_Wimme www.divxstation.com